Tralies

Mijn ogen lekken zonder tanen
Een staalharde tralies van tranen

Mijn ziel is een gedetineerde gekegeld
in de gerespecteerde isoleercel van de wereld

Verschillende bezoekers verschijnen achter een glazen wand
met ongrijpbare woorden uit een ander land

De doorzichtige kapstok van hun verhaal
iedere mens is zijn eigen kannibaal

Zoals ook mijn tanden gretig vreten
aan trauma’s die niet lijken te sleten

Op een dag zal ik ze ontgroeien
en zal door de trieste tralies begeerte bloeien

Maar tot dan resten mij vier lege muren
waarvan ik mijzelf wijsmaak ze te kunnen verduren

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s