Leegte op de vensterbank

In het holst van de nacht
rolde
de wereld weer voor mijn ogen

Een geluid
had ze opengebroken

heel plots

toen de maan nog stralend
in haar wolkendeken lag te slapen.

Het was de leegte:
ze was van de vensterbank
gevallen

en

gebroken – gebroken lag ze
op de grond als een gebroken hart
als een open wond

en ze keek mij aan met een blik
die alleen ik verstond
en niet negeren kon;

zodat ik angstig en trillend
in het licht van de parel aan de nachtelijke hemel
mijn eigen ziel aan stukjes sneed

en met haar reepjes

de leegte
weer aaneenkleefde.

Met een glimlach plaatste ik haar weer
voor het raam waar ze altijd staat – berust

keerde ik weer
naar mijn eenzame
slaapsarcofaag –

wetende

dat mijn leegte
weer geheel was

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s