Dansen op het witte blad

Soms hoop ik dat het witte blad me hoort
en zachtjes haar grenzen openstelt
voor mijn dansende angst en haar geweld

Dan hoop ik dat mijn pen de pijn verwoordt,
verwerkelijkt – het verhaal vertelt
van de angst in mij en haar geweld

Want hoe mooi haar dans in de witte kilte,
zo snel verdwijnt haar elegante glanzen schijn
achter een nooit geschreven woordgordijn –

daar ruilt ze haar schuifpassen in de stilte
voor het verbleken van mijn gevoelsfontein
tot een eindeloze, lege vreeswoestijn

Dus hoop ik dan maar dat het witte blad me hoort
en binnen haar stille grenzen mijn grillige angst laat dansen

Want mijn ziel leeft enkel ongestoord voort
wanneer mijn angst beweegt op de zachte cadansen
binnen de grenzen van het wit dat haar niet hoort –
voor even uit het lichaam dat haar niet toebehoort

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s