Potgrondrealiteit

Gedichten zijn kiezels
in de grond van de realiteit:

volkomen ontdaan
van het leven dat rondom hen
weelderig groeit

en toch

toch zijn het zij die overblijven
in de onverschillige zeef van tijd –

de zeef die vruchtbare grond
reduceert tot een hoop stenen
en er een pad
mee aanlegt

immer

in richting van het verleden

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s