Rivier

Als een drenkeling sloeg je je armen om me heen – ik,
de ontwortelde stam in de kolkende rivier
van je gedachten. ik: drijven, dood maar boven water,

zonder spartelen, lichter dan het witte water;
jij: happen naar lucht, dromen van een dag zonder
het loodzware lichaam dat bij de ochtend op je ligt te wachten

je fluisterde kreten met je armen, je vertelde me
je wensen met elke omhelzing,  je ogen waren het woordenboek
waar ik rechtop mee leerde lopen

nu naderen we met donderend geraas de waterval
maar loslaten doe je niet

je zei me: wees niet bezorgd om naar beneden te storten
je zei me: deze rivier ken ik goed
je zei me: deze rivier is niet meer

dan opgestapelde tranen
van verdriet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s