Een wandeling

Pas na twintig minuten stilzwijgend zij aan zij te lopen, besef ik dat er iets veranderd is. Je hebt je nieuwe sokken aangetrokken. Ze blinken vanonder de afgeleefde jeans – maar ik zeg er niets van en we lopen door.
Een zebrapad en een straathoek later struikelt een vrouw over een losliggende stoeptegel, haar pas gekochte vaas zweeft door de lucht en breekt op het asfalt. De bloem kijkt hulpeloos toe hoe haar water wegloopt.
Wat verder houden we halt aan een bankje in het Muinkpark. Ik lees de woorden in je ogen en schrik van de zinnen die ze vormen. Mijn ogen slaan neer. In mijn ooghoeken zie ik het zonlicht weerkaatsen op de sokken die ik je voor je verjaardag had gekocht. Je haalt adem en ik zwijg.
Vijf minuten later zie ik je haren wapperen aan de ingang van het park. Je sokken blinken nog steeds, maar je voeten zijn niet langer gehaast. Mijn gedachten dwalen af naar de bloem van de gestruikelde vrouw en ik huil. Ik huil zo hard dat ik amper zie hoe mijn tranen hulpeloos hun weg zoeken van het paadje naar het gras rond het bankje waarop ik zit – waar jij zopas nog zat.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s