Even verder

Een huis, ingekerfd in uitgestrekte velden,
uitgeleefd aan een slingerende weg,
slaakt kreten van vergetelheid

Halfopen ramen groeten de ochtendlucht,
gastvrij als een uitgestoken hand
terwijl de weide haar opmars hervat
richting de afgesleten oprit

Er wonen hier vast mensen, zeg ik.
Je zegt: dat kan best zijn

De slingerende weg brengt ons verder
dan we eerst waren en ik kijk achterom
om te zien of we niets verloren waren

maar het enige wat ik zag
was dat huis, ingekerfd in de velden
als in mijn hart

waar ik mijn eerste ochtend zag

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s